من یار مهربانم دانا و خوش بیانم
گویم سخن فراوان با آن که بی زبانم
پندت دهم فراوان من یار پند دانم
من دوستی هنرمند با سود و بی زیانم
از من مباش غافل من یار مهربانم
از طعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنهاترم...
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است ...
وتنهایی من شبیخون حجم کسی را پیش بینی نمیکرد...
ومن فراموش کرده بودم که اینجا درونم شقایق لانه دارد.
من از آسمان وزمین خسته ام
ولی دل به معبود آن بسته ام
شعری مشترک از دکتر هادیان و سهراب!
بگو کجاست مزار عشق
تا قطره قطره جانم را از چشمانم بر لحدش بیافشانم؟
مگر کالبد سردم را عشق اشتباه گیرد
برای ساسان عزیز
نه دیگر بار
برای اولین بار
چون گریه هایم رنگ الهی داشت و قطره هایش را
من خندیدم!
در برخوردی نزدیک ازنوع سوم با همنوع وهم اندیشم دکتر هادیان که الحق پارسا هستندبه شعری برخورد کردم که ترانه زیبایی شدهاست به خوانندگی عصار پشمالو و شهرداد روحانی با ارکستر لندن :
http://www.iransong.com/album/3162.htm
این زیبا ترانه را به وفاداران میثاق الهی عشق تقدیم میکنم بویژه دکتر هادیان
وقتی که خوابی
نیمه شب
تو را نگاه می کنم
زیبایت را با بهار گاه اشتباه می کنم
از شرم سرانگشت من
پیشانیت تر می شود
عطر تنت می پیچد و دنیا معطر می شود
گیسوت تابی می خورد
می لغزد از بازوی تو
از شانه جاری می شد
چون ابشاری موی تو
چون برگ گل بر بسترم می گسترانی بوی خود
من را نوازش می کنی
برمهربان زانوی خود
اسیمه می خیزم ز خواب
تو نیستی اما دگر
ای عشق من بی من کجا
تنها نرو
من را ببر
من بی تو میمرم نرو
من بی تو میمیرم بمان
با من بمان زین پس دگر
هر چه تو می گویی همان
در خواب آخر عشق من
در برگ گل پیچیدمت
میخوابم ای زیبا ترین
در خواب شاید دیدمت
آسیمه می خیزم ز خواب
تو نیستی اما دگر
ای عشق من بی من کجا
تنها نرو
من را ببر
من بی تو میمرم نرو
من بی تو میمیرم بمان
با من بمان زین پس دگر
هر چه تو می گویی همان
در خواب آخر عشق من
در برگ گل پیچیدمت
کی خوابم ای زیبا ترین
در خواب شاید دیدمت
دست نوازش افکنده است
